گاه سکوت یک دوست معجزه می کند و تو می آموزی که همیشه بودن در فریاد نیست

خیلی وقته می خوام حرف بزنم از همه چیز بگم از چیزایی که دلمو داغون میکنه از وابستگی هایی که

دلبستگی شدن و از دلبستگی هایی که دلزدگی شدن و گاها دلتنگی شدن.

امشب یه بار دیگه دلم خواست اینجا بیام و از حرفایی که همیشه می خواستم بگم اما خودمم نمی

دونمسنم چطوری بگم

بعد از مدت ها دلم باز هوای اینجا رو کرده.تنها جایی که احساس غریبی نمی کنم اینجاست..پیش آشنا

ها خیلی غریبم.خیلی....اما پیش غریبه ها یه آشنا که مدت هاست می شناسن...

خیلی تنهام خیلی .هیچ کس هم نمی دونه چقدر تنهام.الانم دلم خیلی گرفته بود جایی نداشتم برم جز

 اینجا... چند وقت دیگه هم میرم جایی که

 واقعا غریب میشم.شایدم غریبه ای که باز واسه غریبه ها آشناست.بازم موندم تو نوشتن... الان چند

 وقته که از یکی از دوستام خبر ندارم. گاهی شبا دلم خیلی واسش تنگ میشه  مثل دیشب مثل

امشب خوش باش که بین دو نفر یکی می ماند و یکی  میرود. برو که خوشبختی از آن توست.

آخرین آپ بلاگ رو که تز دوستم به من رسید این جا براتون جا  می زارم دلم برای تک تک

بچه ها برای م-ح-ر برای غریب آشنا برای همهی آونایی که اومدن رفتن هیچی نگفتن...

برای اونایی که با نگفته هاشون خیلی چیزا رو گفتن...برای تو برای او...حتی برای خودم

هم دلم تنگ می شود...چه باید کرد...رسم روزگار ماست..بد بودم ...دعایم کنید بدتر نشوم...

اینم آخرین پست برای همه:

آه ای کوه بلند

ای سراپا همه پند

از تو این تجربه آموخته ام

که نلرزد دلم از غرش ارابه ی سهمگین زمان

و هراسی ندهم راه به دل از طوفان

کاه بودن ننگ است

کوه می باید بود...

که از نامش گریزانم

گریزانم

وقتی به خوردن می رسی

زبان به سقف دهانم می چسبد

شاید زندگی

همیشه به کامم تلخ بوده است

به همه جا سر زد...تنها بچه های بروجردودورود بودن که از عمو نوروز عیدی نگرفتن... آخه اونا عیدی

ندارن...دل داشتن اما عید نه... هیچ کس به دادشون نرسید حتی عمو نوروز مهربون... به  یکیشون

گفتم  این  بنده خدا رو بیدار کنید...گفتن:بزار بخوابه وقتی بیداره با چشمای خودش میبینه که داره

زندگیش نابود میشه....هیچی نگفتم...هیچی نداشتم بگم...امسال  این جوری شروع شد...هم برای

من...هم برای تو ... هم برای همه...

اما چه بی حاصل.......

فردا هم می گذرد.....

افسوس که چه زود دیر می شود...

که مونسم سنگ قبریست

بر دوش

راستی تو می دانی

در کدام گورستان

آسوده می توان مرد؟

نازنینم

چه دعا بهتر ازاین

خنده ات از ته دل

گریه ات از سر شوق نبود هیچ غروبت غمگین

آدما انگار برای ما دعا نمی کنن

گریه کن حالا حالا ها از هم باید جدا باشیم

بشینیم منتظر معجزه ی خدا باشیم

گریه کن منم دارم مثل تو گریه میکنم

به خدای آسمون دارم گلایه میکنم

گریه کن واسه اون شبایی که ما بدون هم بودیم

تنهایی برای سنگینی غصه کم بودیم

گریه کن سبک میشی روزای خوب یادت میاد

گرچه  تو تقویممون نیستش از اون روزا زیاد

گریه کن برای قولی که بهش عمل نشد

واسه مشکلاتی که بودش و هستش حل نشد

گریه کن واسه همه واسه خودت برای من

توی بارونی ترین ثانیه حرفاتو بزن

گریه کن تا آیینه شه باز اون چشای روشنت

واسه موندن لازمه فدای گریه کردنت