شعر-متن-عشق
گذشت از من ولی آخر نگفتی
که بعد از من به امید که ماندی؟؟
ای یادگار حسرت و حیرانی!
برخیز!
ای چشم خسه دوخته بر دیوار!
بیمار
بیزار
تو رنگ آسمان را
از یاد برده ای
از من اگر بپرسی
دیری ست مرده ای!
برخیز!
بیرون از این حصار غم آلوده
جاریست زندگانی جاریست
دردا که شوق با تو غریبه است
دردا که شور از تو فراریست
برخیز
در مرهم نسیم بیاویز!
هر چند زخمهای تو کاریست!
..... واین گونه بود که من بار دگر برخاستم!!!
هنوز بهم فک میکنی...؟
هنوز یادگاری هامو داری...؟
هنوز حرفایی که با هم زدیم یادت هست...؟
هنوز بهم میخندی...؟هنوز فک میکنی من دوست دارم...؟
هنوز فک میکنی من پایبندم...؟
هنوز گلابی دوست داری...؟
هنوز اونجا سرد نشده که بیای پیشم تا گرم بشی...؟
هنوز...
هنوز پیش خودت میگی اون چهقدر بچه ست...؟
هنوز دوسم داری...؟
هنوز رو حرفات هستی...؟
هنوز من باید تحمل کنم...؟
.....
مهم نیست...
من که...
هنوز...
همونم....
....
....
تا نگاه میکنی
وقت رفتن است
باز هم همان حکایت همیشگی!
پس از انکه باخبر شوی
لحظه ی عزیمت تو ناگریز میشود
آی..............
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان
چه زود
دیر میشود
روبروم نشستس اما از غریبه کم نداری
روبروی من نشستی توی چشم تو ستاره
از صدای تو شنیدم که دلت دوسم نداره
دل تو تو آسمونا من به دنبال دل تو
تو به دنبال ستاره من به یاد قسم تو
تو گه قسم نخوردی که دلمو تنها نزاری
هرگز از روز جدایی سخنی به لب نیاری
حالا روبروم نشستی حرف تو فقط جداییست
تو قسم نخورده بودی که یه دنیا بی وفایی
تو قسم نخورده بودی روزی عشق تو میمیره
نور یک ستاره یک شب جای مهتا ب رو میگیره
نمی دانم چرا شاید خطا کردم و تو...
بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی"نمی دانم کجا؟تا کی؟ برای چه؟....
ولی رفتی....
و بعد از رفتنت باران چه معصومانه میبارید
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز در کنار پنجره با مهربانی دانه بر میداشت
تمان بالهایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتن تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
و من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
می دانم تو نام مرا از یاد خواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام "برگرد"
ببین که سرنوشت من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
کسی در پشت پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگودر راه عشق و انتخاب آن خطا کردم
و من در بین حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید
کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا شاید به رسم پروانگی مان
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
گل مسموم عشقت را نمی بویم "دگر افسانه ی عشق تو را با کس نمی گویم"
دگر جادوی چشمانت به جانم بی اثر باشد "دگر آغوش گرمت بهر من مگشای"
که این مجنون سرگردان ز عشقت بی خبر باشد"مرا عشق دگر باشد"
زمانی گر تو محبوب من بی خانمان بودی"کنون یاری دگر محبوب تر باشد"
زمانی گر تو هم آرمم جان بودی"کنون آرام جانم دیگری باشد"
چه شبها که بی تودر دریای غمها غوطه ور گشتم
چه شبها با خیالت از دو عالم بی خبر گشتم
به دنبال تو من آواره بر هر کوی و دم گشتم
به اکید وفایت هر زمان آشفته تر گشتم نگاه گاه گاه تو قرار از من ربود آخر
ولی افسوس عهدم را شکستی بی وفا"اما چه زود آخر"
تو جانم را به سوز و ساز غمها آشنا کردی
تو اول بار آغوش محبت بهر این بیچاره وا کردی
به طوفان بلا خود را رها کردی "نگاهت رنگ عشق و مهربانی داشت"
دریغ از آن همه افسانه های تو" دریغ از آن همه شوقی که افکندم به پای تو"
شکستی عهد عشق آسمانی را"گل بی بوی عشقت را به دست دیگری دادی"
که او نیز همچو من شود بیمار عشق تو
ندانستی که هرگز عاشقی چون من نخواهی داشت
ندانستی که هرگز دیگری چون من برایت سر نخواهد داد
اگر یار جدیدت سیم و زر دارد"اگر دیبا"اگر الماس و یاقوت و گهر دارد
اگر او زیور از من بیشتر دارد
بدان
الماس شوق من
بدان یاقوت اشک من
بدان رخسار زرد من
بسی از گنج هایش قیمتی ارزنده تر دارد
تو گر عشق مرا این سان به باد نیستی دادی
تو گر ویرانه کردی آشیانم را " تو گر نشنیدی آوای فغانم را"
تو گر دادی به طوفان جسم و جانم را
بدان
من هم دگر در آرزوی بوسه ای جان نمی بخشم
نگاهت را نمی جویم لبانت را نمی بوسم
دگر افسانه ی عشق تو را با کس نمیگویم
اگر عمری وفا کردم "پشیمانم"
دلم را گر به عشقت آشنا کردم"پشیمانم"
تو را دیگر رها کردم"پشیمانم"!!!
پشیمانم....
و با نگاهی سرد همچون روح یخزده ی خود به او نگریستم
که بگویم از این نگاهت هراسانم.!!!
دستانت را بر هم کوبیدی و...
کشف آتش به این قیمت می ارزید؟
که دلت در پی عشق دگریست
تو نگاهم کردی من نگاهت کردم
با خود اندیشیدم چون که من در نگهش خیره شدم او نگریست
ور نه این چشم سیاه
این قدو قامت آراسته ی عشق انگیز
این تبسم که دل بدان مهر نورانیست
قسمت ماهرخ عشوه گریست!
روی من از گل و مه بس دور است
لبم از خنده ی شیرین خالیست
چشم من زیبا نیست
قد من رعنا نیست
پس اگر او نگهم کرد عمیق دل گرفتار نشد!
و از آن پس از دیدن چشم سیهت چشم را پوشیدم
تو نگاهم کردی
چهره برتافتم از دیدن تو با دلم جنگیدم
بارها لحظه ی دیدار شدودیده ی من از نگاه تو رمید
باز اما نگه منتظرت در رخ من خندید
تو نگاهم کردی
با خود اندیشیدم شاید او میخواهد چهره ی بی روح مرا
یا که او به غیر ازین میبیند
دل او سوی من است از نگاهش پیداست!
لیک اکنون دانم که تو تنها نگهم میکردی
کاش میدانستم کاش دل میدانست!
لبریز فغان بودی و فریاد نکردی!!!
هرگز لبخند را ترک نکن حتی وقتی ناراحتی .چون هرکس امکان دارد عاشق لبخند تو شود
پدرت با تو حرف میزند شاید شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو رابفریبدآن شب است که این الماس آن ریسمان نااستوار زیرپای تو خواهد بود و سقوط تو حتمی است.
روزی که چهره ی یک اشراف زاده بی بندوبارتورا فریب دهدآن زمان بندبازی ناشی خواهی بود.بندبازان ناشی همیشه سقوط میکنند.
ازین رو دل به زر و زیور دنیا مبند.بزرگترین الماس این جهان آفتاب است که خوشبختانه برگردن همه ما میدرخشد اما اگر روزی دل به مرد آفتاب گونه بستی با او یک دل باش و به راستی او را دوست بدار.
دخترم هیچ کس و هیچ چیزرا در این دنیا نمیتوان یافت که دختری ناخن خودرابه خاطر آن عریان کند!!!
برهنگی بیماری عصر ماست.به گمان من تو بایدمال کسی باشی که روحش را برای تو عریان کرده است.
جرالدین دخترم
با این پیام نامه ی خود را پایان میبخشم
انسان باش زیرا که گرسنه بودن و در فقر مردن هزار بارقابل تحمل ترازپست و بی عاطفه بودن است.
جا مانده:
حالا ما انسانیم یا آدم؟؟؟بدرود
غریبه وار که آمدی
دلم برایت سوخت
با کسی آشنا نبودی!
اما
اکنون
از تو دلگیرم
که با همه آشنایی و
تنها من
برایت غریبه ام!
عزراییل جان چه بی مرام گشته ای
سر نمیزنی به ما؟!
دلم برایت تنگ است
قسط جانم دیر گشته است
زودتر بیا!!!
پارسال چه زیبا گرفتی جان را
صداهایی میاید از دور
امشب چه هوا راه راه است
آنتن ماهواره هم خراب است
دوست بی مرام یادی از ما کرد امشب
اما نه!
از خانه ی همسایه صدای ناله میاید
باز اشتباه رفتی آدرس را؟؟؟
با همه بیگانگی ها میروم
در سکوت سرد و غمگین زمان
بی هدف بی یار و تنها میروم
می روم شاید که در دشتی بزرگ
در سراشیبی که نامش زندگیست
بازیابم آنچه را گم کرده ام...
چراغها را خاموش کنید
می خواهم آسوده سر بر زمین بگذارم
غریبه اگر می خواهی به خواب من بیایی
نامم را که صدا میکنی کمی آرامتر
بگذار تا پسین فردا با خیال خوش تو
میان رویاهای شیرینم دست و پا زنم
از من نگیر این لحظه های دلخوشی را
نگذار حتی در خواب دیدن تو برایم عقده شود...
یادت میاید حرفی را که زدی
گفتی میروم
گه گداری شاید به خوابت بیایم
شاید در خواب تو را به آرزوی دیدنم نزدیک کنم
و چه خودخواهانه گفتی...
لا اقل همین وعده را برایم بگذار...
غریبه به خاطر خدا در خوابم هم که شده صادق باش
و در اعماق خود گنجد مرا از یاد خواهی برد؟
اگر فردا سرود کوچ را در گوش ما خواند و ما را در مسیر کوته تقدیر در آغوش خود خواند مرا از یاد
خواهی برد؟
اگر فردا تمام خاطرات روشن ما را به زیر گور تاریکی نهان سازد و برگ خشک پاییزی طراوت را میان باغ
عشق ما خزان سازد مرا از یاد خواهی برد؟
اگر فردا بروید در میان شاخه های سبز احساسات و ادراک تو را از لا به لای جنگلی انبوه مسخ خویشتن
سازد مرا از یاد خواهی برد؟
دگر فردا بس است امشب نمی خواهم به فرداها بیندیشم من امشب بودنت را در کنارم جشن
میگیرم تو در رویای من هستی اگر حتی تو را امشب نمیبینم ولی با یاد تو امشب ز دنیا اوج میگیرم
سلام ای آنکه روز و شب تو ما را مجلس آرایی
تنفر بر همه آنان که ترک حال ما کردند
سلام آتشین بر تو که دائم در بر مایی
نه ای در فکر زرق و برق و هم دلبند زیبایی
بنازم زین وفاداری عجب با ما تو همپایی
به ظاهر بس کسان زیبا و باطن همچون عقربها
تو را چون ظاهر و باطن یکی باشد تو زیبایی
بیا با من بمیر ای غم نمانیم هر دو در عالم
از آن ترسم بمیرم من تو هم افتی به تنهایی
زان که میترسم که از عشق تو باشد آه او
این عزیزی است که با او دل ما میمیرد
اتاقکهای داخل ساختمان تمومی ندارن بر خلاف مسیر زیبای جاده. ساختمان چنگی به دل نمزنه. بالاخره به سرسرای طبقه اول می رسم از پنجره نگاهی به درخت سرو داخل حیاط میندازم چقدر با شکوه هستش...اما زندگی اینجا هیچ شباهتی به سبزی و شکوه سرو توی حیاط نداره.آدمهایی نشسته روی تخت های سفید که نا خواسته به جایی اومدن که نمی دونن آخرش چی میشه. نگاهم رو از درخت توی حیاط میگیرم چشمم میوفته به نگاههای درهم ریخته با آب دهان های آویزون و چشمایی میکاوند ولی چی رو؟ رهایی؟مرگ؟زندگی؟ کدومشون رو؟ از اونجا نگاهم به نگاه نگران مسئول اونجا میوفته که میگه:اگر کمکهای تابستانی مردم نباشد شاید این آخرین زمستان اینجا باشه ... سرما سراغ تنم میاد اگر این آخرین زمستون اینجا باشه این نگاه ها جایی برای موندن دارن؟ جایی برای منتظر موندن کسی که شاید یادی از اونها کنه و نوازششون بکنه .... دوباره به سرو نگاه میکنم...حس میکنم شکوهش هیچ قرابتی با اینجایی که بودم و تنهایی وصبری که اینها دارن و نگاههایی که از روی التماسی مغرورانه هست نداره ...
امروز یه نفرشون رو بردن... جایی که دیگه نگران سرما گرما التماس و انتظار نباشه... این شعر رو هم همون دختر خوند برای اون پسری که بردن .... هیچی ندارم بگم.......................
خدایا
خدایاحق است تنها به این دلیل که انسان را از نعمت خون
گریستن
برخوردار کردی تو را بنامیم بستاییم بپرستیم؟
زاهد افتاده ی درگاه تو باشیم صوفی محتاج دریای
محبت تو
باشیم؟
خداوندا هرگز نمیپرستیم چرا عذاب را بدان حد
رساندی که
به های های گریه محتاجمان کنی. نمی پرستیم فقط سپاس
میگوییم که از پی هر عذاب توان و رخصت گریمان دادی
خداوندا جز حق گریستن. بلند و با صدا گریستن
و با طنین گریه
دیوارهای خشونت را فرو ریختن از تو هیچ نمیخواهیم
هیچ...
توضیح:
فقط توبه ی مرا بپذیر به خاطر این چند جمله
در گذر گاه زمان خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد
عشق ها میمیرند
رنگها رنگ دگر میگیرند
و فقط خاطره است
که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده به جا می ماند...
نگاه پر تمنا
دوباره پنهان کاری
چه را از من طلب داری؟
ببخشایم؟!
ولی هرگز
نمی خواهم
چرا ساده اندیشی
تو بردی بخشش از یادم
نمی خواهم... نمی خواهم...
مرا در خود رها کردی
سپردی غم به دستانم
زدی آتش به احساسم
گذر کردی ز فریادم
چرا باید ببخشایم
نمی خواهم... نمی خواهم
توضیح:
چه کنم دلم از سنگ که نیست...
آزرده مثل دل
دل سوخته مثل جان
جان مرده مثل تن
تن زخمی مثل اسیر
اسیر درد بی دردی
چرا آخر نمیدانی
تو هستی که خود دردی
خود را شبی در آینه دیدم دلم گرفت
از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت
از فکر اینکه بال و پری داشتم ولی
بالاتر از خود نپریدم دلم گرفت
از اینکه با تمام پس انداز عمر خود
حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفت
کم کم به سطح آیینه برف نشست
دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت
دنبال کودکی که در آن سوی برف بود
رفتم ولی به او نریسیدم دلم گرفت
نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد
من هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت
مادر بسوز از غم تنهایی ام... بسوز
مادر ... تو تا بحال...
قلب حزین و دیده ی بی خواب دیده ای؟
شمعی به گوشه ی محراب دیده ای؟
مادرمنم به گوشه ی محراب آرزو...
آن شمع نیمه مرده ... که پروانه ای نداشت...
آن مرغ تیره بخت که بالش شکسته بود...
بیچاره خانه و کاشانه ای نداشت...
دیوتنه ای که هم از دوست میگریخت...
هم ره به کنج خلوت بیگانه ای نداشت...
مادر!!! منم... من...
آن باران...آن باران قصه گو...
که از امید و آرزو...
دگر افسانه ای نداشت...
دور از دیار و یار شبی آورم به روز...
مادر بسوز از غم تنهایی ام بسوز...
کسی چون تو دختر دیوانه ای نداشت...
کاش کسی بیاید
که از هجرت هیاهو بگوید
از سکوت...
دانه های خشک و کبود خاک رارنگ سبز بزند
ای کاش کسی بیاید
که آبی باشد
مثل دریا
آشنا مثل رویا
کسی که ندیده باشم
نه به چشم نه به خواب نه به رویا
کسی که مثل تو باشد
ساده
باران خورده و خیس
و من سالهاست به انتظار آمدن او
لحظه های سرد و ساکت روزگارم را
حتی با باران هم قسمت میکنم...
وقتی از صدای گریه ام خسته شد....
و تو دیگری را دوست می داری
و من را
دیگری شاید...
چه غریب ماندی ای دل!نه غمی نه غمگساری
نه به انتظار یاری نه ز یار انتظاری
غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری
دل من !چه حیف بودی که چنین ز کار ماندی
چه هنر بکار بندم که نماند وقت کاری
همه عمر چشم بودم که مگر گلی بخندد
دگر ای امید خون شو که فرو خلید خاری
نه چنان شکست پشتم که دوباره سر برارم
منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری
غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم
از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم
فرقی نداره بی تو بهارمون با پاییز
نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز؟
غصه نخور مسافر اونجا هوا که بر نیست
اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست
غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت
فدای برق ناز اون چشمای قشنگت
غصه نخور مسافر تلخه هوای دوری
من که خودم میدونم که تو چه قدر صبوری
غصه نخور مسافر بازم میای به زودی
ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی
غصه نخور مسافر غصه اثر نداره
از دل تو میدونم هیچ کس خبر نداره
غصه نخور مسافر رفتیم تو ماه اسفند
بهار تو برمیگردی چیزی نمونده بخند
غصه نخور مسافر غصه کار گلا نیست
سفر یه امتحانه به جون تو بلا نیست
غصه نخور مسافر تو خود آسمونی
در آرزوی روزی که بیای و بمونی
در این تاریکی شبها
که من در بستر سردم
به به یادت خفته ام تنها
در غم را به روی خویش می بندم
تو در خوابی
نمیدانی که من با یاد چشمانت
چگونه زار میگریم
چگونه زار میگریم
دوستتان دارم حتی اگر قرار باشد
شبی بی چراغ در حسرت یافتنتان
تمام پس کوچه ها را زیر باران قدم بزنم
فراموشم نکنید!!
خورشید رفت
آفتابگردان عاشق به دنبال آفتاب آسمان را جستجو میکرد
ناگهان ستاره ای چشمک زد
آفتابگردان سرش را به زیر افکند
گلها خیانت نمیکنند
غم با همه بیگانگی هر شب به ما سر میزند
من که خود راضی به این خلقت نبودم خلقت من زور بود
ای جهان گر من نمیزادی جهانت نقص داشت؟؟؟
ای فلک گر من نمی بودم اجاقت کور بود؟؟؟
تا مبادا دلم از دست رود
غافل از عشق که باز
بی خبر میاید
بی صدا رخنه کند در دل من
ساغر دلکش مهر سوی من آوردی
دست من میلرزد میترسم
تا که یکبار مگر وسوسه عشق مرا کور کند
قدح از دست تو گیرم
که شوم مست و سپارم دل پاکم به نگاه یک مرد
و تو در روز دگر شیشه ی نازک دل را شکنی
ز من احساس نخواه
بسپر دل به تمنای دگر
تا سبویت نشکستم در میخانه ببند
دست من میلرزد میترسم
به خدا عشق یقین میخواهد
سارا به سین سفره مان ایمان ندارد
بعد از همان تصمیم کبری ابرها هم
یا سیل میباردو یا باران ندارد
بابا انار و نان و سیب را مینویسد
حتی برای خواندنش دندان ندارد
انگار بابا همکلاس اولی هاست
هی مینویسد این ندارد آن ندارد
بنویس کی آن مرد در باران میاید
این انتظار خیسمان پایان ندارد
ایمان برادر گوش کن نقطه سر خط
بنویس بابا مثل هر شب نان ندارد
اگر گوید خدا با من تو در دنیا کدامین کار را کردی
که از نامت دلی خرسند گردد؟چه دارم پاسخش گویم؟
اگر روزی ز من پرسد خدا
تو با این کوهسار مهلت و فرصت
برای سخت روز محشر کبری
برای آن چنان روزیکه از حسرت همی سوزی
چه اندوزی ؟چه خواهم گفت؟؟
شاید به حبس ابد محکوم شوی
جزییات جنایتت معلوم نیست
اما
اثر انگشتت را....
روی قلبی شکسته یافته اند!!!!!!!!!!!
دیگه هیجی ندارم بگم....
