آخرین آپ بلاگ رو که تز دوستم به من رسید این جا براتون جا  می زارم دلم برای تک تک

بچه ها برای م-ح-ر برای غریب آشنا برای همهی آونایی که اومدن رفتن هیچی نگفتن...

برای اونایی که با نگفته هاشون خیلی چیزا رو گفتن...برای تو برای او...حتی برای خودم

هم دلم تنگ می شود...چه باید کرد...رسم روزگار ماست..بد بودم ...دعایم کنید بدتر نشوم...

اینم آخرین پست برای همه:

آه ای کوه بلند

ای سراپا همه پند

از تو این تجربه آموخته ام

که نلرزد دلم از غرش ارابه ی سهمگین زمان

و هراسی ندهم راه به دل از طوفان

کاه بودن ننگ است

کوه می باید بود...

که از نامش گریزانم

گریزانم

وقتی به خوردن می رسی

زبان به سقف دهانم می چسبد

شاید زندگی

همیشه به کامم تلخ بوده است